خدمات مرکز ترک اعتياد


مقالات و سوابق بیماران

  • دو عامل ضروری در بهبودی و درمان اعتیاد

    اعتیاد یک بیماری است که هر چه سریعتر می بایست برای درمان آن اقدام شود. باید با فرد معتاد بعنوان یک بیمار رفتار شود و با درمان های تخصصی این مشکل برطرف شود. اما چطور ممکن است در روند درمان اعتیاد بهبودی رخ دهد؟ دو عامل ضروری در این زمینه ضروری است: افراد معتاد باید اعتقادشان به توانایی طرز فکرشان را از دست بدهند. آنها باید یاد...

    ادامه مطلب...
  • اختلال افسرده خویی

    معمول ترین خصایص اختلال دیس تایمی یا افسرده خویی عبارت است از وجود خلق افسرده در بیشتر روزها و در بیشتر اوقات روز. افسرده خویی با احساس بی کفایتی، احساس گناه ، تحریک پذیری و خشم، انزوا از جامعه، از دست دادن علایق و بی کفایتی و فقدان بهره وری همراه است. اصطلاح "دیس تایمی" که به معنای کج خلقی است در 1980 وضع شد. اکثر بیمارانی را...

    ادامه مطلب...
  • اضطراب

    اضطراب پدیده ای محوری است که نظریات روان پزشکان زیادی حول آن شکل گرفته است. بنابراین اصطلاح "اضطراب" در نظریه روانپزشکی و نیز در تحقیقات متمرکز بر علوم اعصاب و مکاتب مختلف فکری تحت تاثیر اصول شناختی رفتاری نقش محوری دارد. اختلالات اضطرابی با عوارض زیادی همراه اند و اغلب مزمن شده و نسبت به درمان مقاوم هستند. این اختلالات را...

    ادامه مطلب...

تنبیه کردن و شرمنده ساختن کودکان تاثیر ندارد

تنبیه کردن و شرمنده ساختن کودکان تاثیر ندارد

به عقب برگردید و به کودکی خود بنگرید. ما در آن زمان نه آزمایشگاه بزرگ و نه کتابهای داستان زیادی داشتیم. اگر کتابهایی هم داشتیم والدینمان آنها را برایمان نمی خواندند و مطمئناً مادربزرگهای ما اصلاً این کار را برای فرزندانشان نمی کردند.

در زمان گذشته وقتی کار اشتباهی انجام می شد از تنبیه استفاده می کردند؛ حق اعتراض درباره موقعیتمان را نداشتیم؛ و اصلاً نازپرورده نبودیم. این چیز عجیبی نیست اگر بگوییم که والدین در آن زمان تنها راه فهماندن اصول به کودکان را تنبیه کردن می دانستند.

اما امروزه معتقدیم که تنبیه اصلاً راه درستی برای تربیت کودکان نیست. ما می خواهیم به فرزندانمان شأن و منزلت و نه احساس حماقت بدهیم. در حقیقت احترام باید متقابل باشد و نه از روی ترس و تنبیه شدن.


با حقیر کردن خود فرزندمان را لوس نکنیم، مثلاً با صدایی افتاده نگوییم "من واقعاً متأسفم که این احساس بد در تو ایجاد شد؛ بیا بنشینیم و با هم در این باره گفتگو کنیم". کودکان عدم صمیمیت را از فرسنگها فاصله به خوبی حس می کنند. با آنها طوری سخن بگویید که خودتان دوست دارید بزرگترها با شما آنگونه سخن بگویند.

دروغ نگویید و بیخودی فیلم بازی نکنید. با صراحت به او بگویید که چرا این کار را کرده است؟ آیا می داند که این کار اشتباه بوده؟ فکر می کند که چرا این کار اشتباه است؟ فقط به این دلیل با فرزندتان اینگونه سخن بگویید که در درونتان می دانید که شایستگی اینگونه سخن گفتن را دارد.


با یادآوری ارزشهای فرزندتان می توانید در بالا بردن عزت نفس او نقش داشته باشید."تو بهترین فردی هستی که تا به امروز دیده ام. من می دانم که تو انسان مهربان و دلسوزی هستی. کسانی که جنگ و دعوا راه می اندازند ارزش و احترام خود را از بین می برند، و من می دانم که تو ارزش و احترام زیادی برای خودت قائلی، چون دوست داشتنی هستی و فرزند من هستی."

هرکاری می کنید بکنید اما از تنبیه استفاده نکنید، به عنوان یک الگو احمقانه رفتار نکنید که همین یک عامل محرک است تا وضعیت را بدتر کنید. می دانم که چقدر سخت است که در یک چنین موقعیتی خونسردی خود را حفظ کرده و عکس العملی نشان ندهید.

راههای دیگری هم وجود دارد که باعث شرمندگی فرزندتان نشوید. اگر در مدرسه دعوایی درگرفت و با شما تماس گرفتند که بیایید و فرزندتان را ببرید، به فرزندتان بگویید که برود و در ماشین بنشیند، از مدرسه تشکر کرده و فرزندتان را بدون بحث و درگیری به منزل ببرید. فرزندتان با دیدن رفتار صحیح شما ارزش و احترام را یاد می گیرد.

اگر شما فرزند خود را جلوی دیگران شرمنده کنید او برای همیشه خاموش خواهد ماند. 

 

تگها : بیماری های روانی , تنبیه کودکان , شرمنده ساختن کودکان