خدمات مرکز ترک اعتياد


مقالات و سوابق بیماران

  • سندرم های کم توانی ذهنی ژنتیکی

    رفتارهای اختصاصی و پیش بینی کننده ای با برخی سندرم های ژنتیکی کم توانی ذهنی ارتباط دارند. این فنوتیپ های رفتاری طبق تعریف، سندرمی از رفتارهای ملموس هستند که احتمال بروز آنها در افراد دچار برخی ناهنجاری های ژنتیک بیشتر است. نمونه های فنوتیپ های رفتاری در سندرم های ژنتیکی نظیر سندرم x شکننده، سندرم پرادر-ویلی و سندرم داون دیده می...

    ادامه مطلب...
  • بنزودیازپین ها

    کلردیازپوکساید اولین بنزودیازپینی بود که در سال 1959 معرفی شد دیازپام در ساال 1963 در دسترس قرار گرفت. طی سه دهه بعد، به دلیل ایمنی بالاتر و تحمل پذیری بهتر، بنزودیازپین ها جای داروهای خواب آور و ضد اضطراب قدیمی را گرفتند. نام بنزودیازپین ها از ساختمان مولکولی آنها گرفته شده است. از آنجا که بنزودیازپین ها اثرات رخواتزایی و ضد...

    ادامه مطلب...
  • کم توانی ذهنی

    کم توانی ذهنی که قبلاً عقب ماندگی ذهنی نامیده می شد، بر اثر طیفی از عوامل محیطی و ژنتیکی ایجاد می شود که منجر به تلفیقی از نقصان های شناختی و اجتماعی می شوند. طبق تعریف انجمن کم توانی ذهنی و رشدی آمریکا کم توانی ذهنی عبارتست از محدودیت های چشمگیر در کارکرد هوشی (استدلال، یادگیری و حل مسئله) و رفتار انطباقی (مهارت های مفهومی،...

    ادامه مطلب...

بوپره نورفین و باورهای غلط

بوپره نورفین و باورهای غلط

قرص

کاربرد بوپره نورفین مانند کاربرد متادون می باشد. باید توجه داشت این دارو نیز به عنوان جایگزین در سوء مصرف مواد مخدر مورد استفاده قرار می گیرد و می تواند در بیمار وابستگی بسیار شدیدی را ایجاد کند. قابل ذکر است که در ترک با بوپره نورفین می تواند به دلیل وجود علائم نشئگی و لذت ناشی از مصرف قرص و شرایط مشابهی که در ترک با متادون کاملا توضیح داده شد ، بسیار طولانی شود و بیمار و خانواده ایشان را متحمل هزینه و انرژی زیادی می کند ، که معمولاً بیماران در این روش نیز درمان کامل را تجربه نمی کنند و وابستگی به شکل متفاوتی ادمه پیدا می کند.

موارد مصرف این دارو :

الف) درد خفيف تا شديد
ب) برگرداندن بيهوشي ناشي از فنتانيل
پ) ختنه
ت) وابستگي به اپيوئيدها

موارد منع مصرف و احتياط

تداخل دارويی

مصرف اين دارو با فاصله چند ساعت با باربيتورات هاي بيهوش کننده ، مانند تيوپنتال ، ممکن است موجب اثرات اضافي تنفسي و احتمالاً آپنه شود. مصرف همزمان با داروهاي بيهوش کننده عمومي نيز ممکن است موجب ضعف شديد عملکرد قلبي-عروقي شود. مصرف همزمان با داروهايي که عمدتاً در کبد متابوليزه مي شوند ( ريفامپين ، فنيتوئين و ديگوکسين ) ممکن است موجب تجمع بوپرنورفين و افزايش اثرات آن شود. بيماراني که به اين دارو وابستگي فيزيکي ( اعتیاد ) پيدا مي کنند ، در صورت مصرف آنتاگونيست آن ، به شدت دچار سندرم قطع مصرف دارو می شوند. در اين موارد بايد دارو را با احتياط مصرف و وضع بيمار را به طور مرتب پيگيري نمود. مصرف همزمان با مهارکننده هاي مونوآمين اکسيداز ممکن است خطرناک باشد. هم چنین کلاپس قلبي-عروقي و تنفسي در بيماري که ديازپام و بوپرنورفين را با مقادير عادي و به طور همزمان دریافت کرده ، وجود دارد.

اعصاب مرکزي

سرگيجه ، سرگيجه حقيقي ، رخوت ( شايع ترين عارضه ) ، سرخوشي کاذب ، بي خوابي ، آشفتگي ، اغتشاش شعور ، سردرد ، لرزش ، تنگي مردمک چشم ، تشنج ، اختلال در بينايي.

قلبي- عروقي

تاکيکاردي، براديکاردي، افزايش فشار خون، كاهش فشار خون.

پوست

برافروختگي، بثورات پوستي، خارش و تعريق.

دستگاه گوارش

تهوع و استفراغ ، بي اشتهايي و يبوست ( کوليک ).

ادراري - تناسلي

احتباس ادرار.

تنفسي

هيپوونتيلاسيون ، دپرسيون تنفسي ، تنگي نفس.

مسموميت و درمان 

تظاهرات باليني

تجربيات محدودي در مورد مصرف بيش از حد دارو وجود دارد. مصرف بيش از حد دارو ممکن است موجب ضعف تنفسي و تنگي مردمک چشم شود. ساير اثرات سمي شديد اين دارو ممکن است شامل کمي فشار خون، براديکاردي ، کمي دماي بدن ، شوک، آپنه ، ايست قلبي-ريوي ، کلاپس گردش خون ، ادم ريوي و تشنج باشد. مکانيسم اثر بوپرنورفين دقيقاً مشخص نشده است ، ولي به نظر مي رسد در بعضي از گيرنده هاي مخدر عمل آگونيستي و در بعضي ديگر عمل آنتاگونيستي رقابتي دارد و از اين طريق ، دردهاي خفيف تا شديد را برطرف مي کند.

جذب

بعد از تزريق عضلاني به سرعت جذب مي شود. زمان لازم براي شروع اثر اين دارو 15 دقيقه است و حداکثر غلظت آن طي يک ساعت بعد از مصرف دارو حاصل مي شود.

متابوليسم

در کبد متابوليزه مي شود. 

دفع

طول مدت اثر بوپرنورفين 6 ساعت است. اين دارو از طريق ادرار و مدفوع دفع مي شود.

موارد احتياط فراوان و منع مصرف

آريتمي فوق بطني ، ضربه به سر يا افزايش فشار داخل جمجمه اي ، در دوران بارداري و زايمان به راحتي از جفت عبور مي‌کند و نوزادان نارس و مضعف تنفسي به اين دارو حساس هستند.

اختللات شایع : اختلال کار کليه و کبد ( ممکن است دارو تجمع يابد يا طول مدت اثر آن طولاني شود ) ، بيماري‌هاي ريوي مانند آسم ، اختلالات انسدادي مزمن ريوي (باعث ضعف تنفسي و فرونشاندن رفلكس سرفه مي شود) ،  مجاري صفراوي ( ممکن است موجب اسپاسم مجاري صفراوي شود ) ، اختلالات تشنجي ( ممکن است موجب بروز حملات ناگهاني شود ) ، بيماران سالخورده يا ضعيف که به عوارض جانبي اين دارو حساس تر مي باشند و بيماران مستعد به اعتياد رواني يا جسماني ( خطر بروز اعتياد نسبت به اين دارو زياد است.

عوارض جانبي بوپرنورفين ، به آساني عوارض آگونيستهاي خالص با نالوکسون خنثي نمي شود. دارو مي‌تواند باعث کاهش فشار خون شود ، در بيماران مبتلا به هيپوولمي ، بيماريهاي قلبي عروقي ( سکته قلبي ) و کساني که از فنوتيازين‌ها و يا داروهاي بيهوشي دهنده عمومي استفاده مي‌کنند ، باعث عوارض جبران ناپذیری می شود. دارو مي‌تواند علائم بيماري‌هاي شکمي را بپوشاند.

در بيماران مبتلا به نارسايي آدرنال ( از جمله آديسون ) ، اختلال عملکرد مجاري صفراوي ، سابقه ايلئوس يا انسداد روده ، تضعيف يا کما ، ضربه به سر ، ضايعات مغزي ، افزايش ، نارسايي کبد ، چاقي مفرط ، هيپرپلازي پروستات ، احتباس ادرار ، سايکوز توکسيک ، نارسايي کليه ، هيپوکسي يا هيپرکينزي ، ضعف تنفسي شديد ، يا ساير بيماريهاي انسدادي ريه ، کيفواسکوليوز يا ساير اختلالات ساختاري و اختلال عملکرد تيروئيد باعث بروز عوارض شدیدی می شود.

مصرف همزمان با ساير آرام بخش‌ها می تواند بشدت خطرناک باشد ، زيرا مي‌تواند اثرات اين داروها را افزايش دهد. در بيماران ناتوان احتمال افزايش ضعف تنفسي زیاد است.

ايمني و کارآيي دارو در کودکان زير 16 سال و به‌صورت تزريقي در کودکان زير 2 سال شناخته نشده است. مصرف همزمان ضد دردهاي آگونيست/آنتاگونيست با آگونيستهاي مخدر، باعث بروز علائم ترک مصرف و يا کاهش اثرات ضد دردي مخدرها گردد. قطع سريع دارو پس از مصرف طولاني نيز علائم سندرم ترک به همراه دارد.

بوپرنورفين در بيماران سالخورده تاثیرات خطرناک بیشتری دارد ، زيرا بيماران سالخورده نسبت به اثرات درماني و عوارض جانبي اين دارو حساس ترند.

ترشح بوپرنورفين در شير مادر مشخص نيست و مصرف آن در مادران شيرده ، ممکن است با خطرات زیادی همراه باشد.

درمان اعتیاد علاوه بر دارو نیازمند مداخلات روان درمانی و اجتماعی است ، جزئیاتی در روند درمان اعتیاد وجود دارد که اگر به آنها توجه نشود اثر بخشی و ماندگاری درمان افت می کند. مؤلفه هایی نظیر مهارت پزشک ، رابطه خوب درمانی با بیمار ، ایجاد انگیزه خوب برای استمرار درمان ، خانواده درمانی ، کنترل خشم و هیجان ، مشاوره در مواقع بروز بحران ،‌ دقت در پیگیری و انجام آزمایش‌ اثربخشی درمان را بالا می برد و توجه کافی به هر یک از این جنبه ها در فرآیند درمان ، احتمال بهبودی را افزایش می دهد.

بوپرنورفین ( بوپرکسین ) دارویی برای درمان اعتیاد به مواد مخدر در مطب پزشکان است. بوپرنورفین به سبب ماهیت خود از سایر مواد مخدر متفاوت است چرا که یک آگونیست نسبی است.  بوپرنورفین ( بوپرکسین ) با فرمول شیمیایی C29H41NO4 یک ماده مخدر نیمه صناعی مشتق از  تبائین thebaine است که خود از آلکالوئیدهای خشخاش Papaver somniferum بدست آمده است. بوپرنورفین ( بوپرکسین ) یک آگونیست نسبی partial agonist است. این به این معنی که ، بوپرنورفین ( بوپرکسین ) یک  ماده مخدر است ، و به طبع آن می تواند عوارض معمول مواد مخدر و عوارض جانبی آن را مانند افت تنفسی و نشئگی را سبب شود ،  و ماکزیمم اثر آن كمي کمتر از آگونیست های کامل مانند هروئین و متادون است . اثرات آگونیستی  بوپرنورفین ( بوپرکسین ) بطور خطی با افزایش دوز دارو افزایش می یابد ، تا زمانی که به یک پلاتو ( کفه ) برسد و در آن صورت با افزایش بیشتر در دوز ، این آثار افزایش نمی یابد. این مسأله بنام سقف اثر یا ceiling effect موسوم است. در واقع ، بوپرنورفین ( بوپرکسین ) می تواند اثر آگونیست های کامل را بلوک کند و در نتیجه سبب بروز علایم ترک شدید در یک بیمار مصرف کننده مواد مخدر شود. این در حقیقت نتیجه میل بالای بوپرنورفین ( بوپرکسین ) به گیرنده های مخدر است.  بوپرنورفین ( بوپرکسین ) در مقایسه با مواد مخدر میل بالاتری برای اتصال به گیرنده های مواد مخدر دارد. این مسأله منتج به  غلبه بر سایر مخدر و پیروزی در رقابت برای اتصال به این گیرنده ها میشود.

هشدار :
بوپرنورفین یک داروی مخدر با احتمال وابستگی و اعتیاد مانند سایر مواد مخدر و همچنین متادون بوده ، عوارض جسمانی و روانی مشابه و جدی دارد و مصرف آن جهت ترک اعتیاد تنها در کوتاه مدت و زیر نظر متخصص جایز است. مصرف طولانی مدت مانند متادون فقط در بیماران خاص و پرخطر که قادر به ترک و درمان اعتیاد نمی باشند جایز است. قطع مصرف بوپرنورفین نیز مانند سایر مخدرها موجب بروز علائم ترک ( سندرم قطع مصرف ) می شود.

تگها : ترک اعتیاد , داروهای اعتیاد آور , اعتیاد , هروئین , متادون , بوپرنورفین , مواد اعتیادآور , درمان اعتیاد , مرکز ترک اعتیاد , کمپ ترک اعتیاد , بوپره نورفین , نالوکسون